εκεί θα περιμένω λίγο ακόμα∙
έτσι κι αλλιώς το τρένο πέρασε
κι ένα σαρκίο άψυχο ποτέ δεν ταξιδεύει.
Μ’ αόρατα χέρια μυριάδες φαντάσματα
απ’ του σκοταδιού τα μυστικά λημέρια
πηγαινοστρατίζουν με των ψυχών τα βάρη∙
ικέτες νεοσύλλεκτοι ζητούν τη δική μου.
Ο κρότος απ’ της ζωής μου τα βήματα
σκεπάστηκε με της μελαγχολίας το τρισάγιο
στης ανυπαρξίας το δώμα με τις αραχνοφωλιές
προσμένοντας της αποκάλυψης τη μέρα.
Όλα σε ιερά τράπεζα θ’ αραδιαστούν
αλήθειες, ψέματα και άδικες μοιχείες
μαζί με κείνα που δεν μπόρεσαν
ν’ απανθρακωθούν στην πυρά των Γομόρων.
Αν έρθεις, την εικόνα μου μόνο θα δεις
απ’ το μέλλον κάτι στα χέρια να κρατάω∙
τα φόβητρα της σκέψης άσε ελεύθερα
της προσφοράς τον ύπνο μην τρομάξεις.
Στην άκρη, άγιοι κάμποσοι λιβάνι κρατούν∙
απάνω μου Ασκληπιοί και γιάτρισσες λευκοντυμένοι
κάτι απ’ τα λάθη μου πρέπει να έχουν βρει
στα πάθη μου καρτερικά να μαθητεύσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου