Φωτεινή Αζαμοπούλου - Πορφυρό Μενεξελί, γράφει η Σταυρούλα Δεκούλου

 

Φωτεινή Αζαμοπούλου - Πορφυρό Μενεξελί

Εκδόσεις Βεργίνα

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

 

Αν και στα μισά του Ιούλη από το πρωί ένα δροσερό ανοιξιάτικο αεράκι φλερτάρει με την πένα μου. Προσπαθώ να γράψω κι αντί για το μπλε της μελάνης πάνω στο χαρτί εμφανίζονται κόκκινες και μαβιές πιτσιλιές. Παρατηρώ να βλασταίνουν μικρές πόες που πριν προχωρήσω στην παρακάτω γραμμή έχουν κιόλας ωριμάσει και τις βλέπω καθαρά πια πως είναι ολόδροσοι μενεξέδες που με κοιτούν κατάματα και μαρτυρούν όλα όσα η Φωτεινή Αζαμοπούλου τους ψιθύρισε πριν τους φυτέψει στην τελευταία της ποιητική συλλογή,  «Πορφυρό Μενεξελί» των εκδόσεων Βεργίνα, Φεβρουάριος 2024.

Δεν δίστασε ούτε βαρέθηκε η δημιουργός να ξεχορταριάσει τη χέρσα γη της λογοτεχνίας,  που όλο και πληθαίνει πια γύρω μας κι ας επιμένουμε εμείς να καμαρώνουμε σαν να θωρούμε τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας. Αφράτεψε το χώμα της γραφής και της σκέψης και μέσα τους φύτεψε σπόρους από πάντα αγαπημένους και διαλεχτούς μα τόσο σπάνιους στην εποχή μας, την επίπλαστη.

Η γράφουσα φορά κατάσαρκα την αυτογνωσία και τη φιλαλήθεια και ξεγυμνώνει τα αδύναμα και σαθρά σημεία του σήμερα. Στιγματίζει την έλλειψη της ανθρώπινης επαφής και της ελεύθερης βούλησης, την απομόνωση,  τον εγωκεντρισμό και τη μικροπρέπεια που στις μέρες μας έχουν απογειωθεί μιας και οι ιθύνοντες κρυμμένοι πίσω από μάσκες και οθόνες αποτινάζουν από πάνω τους και το τελευταίο ίχνος ντροπής και αυτοκηρύσσονται αέναοι.

Η Φωτεινή Αζαμοπούλου στο «Πορφυρό μενεξελί» μας προσφέρει μια ποίηση αληθινή και ανθρώπινη, γεμάτη από καταθέσεις ψυχής και μαρτυρίες τους κόσμου. Με γλώσσα απλή, όπως των μεγάλων και ξακουστών μας ποιητών συντάσσει με αγάπη και ταπεινότητα τους στίχους της και μας κοινωνά την ποίησή της. Δεν χρειάζεται να προστρέξεις σε λεξικά για να καταλάβεις την πνοή της γράφουσας, μιλά κατευθείαν στην ψυχή σου και συναντά τις δικές ανησυχίες και σκέψεις.

Κι αυτό κάνει τη γραφή της ποιήτριας αθάνατη στη συνείδηση και την σκέψη όποιου τη διαβάσει.

Καλοδιάβατο, αγαπημένη μου Φωτεινή το πόνημά σου. Σε ευχαριστώ για το υπέροχο ταξίδι στης ψυχής και της συνείδησης τα εσώτερα.

 

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να οδηγηθείτε στο site της Βεργίνας

και να πληροφορηθείτε πώς μπορείτε να προμηθευτείτε την ποιητική συλλογή. 

Φωτεινή Αζαμοπούλου, Τα Λάμδα τ' ουρανού

Όταν στα μάτια σταλάξει ο πάγος
και το χιόνι απλωθεί στην ψυχή
όταν μολύβι το στήθος, βαρύ
και το μηδέν την αφή υφαρπάξει
όταν ο ήλιος μεσουρανεί παγερός
κι η βροχή δε δροσερεύει τη σκέψη
όταν ο νους κοντοσταθεί στη στιγμή
και η καρδιά δεν κυνηγά τα λεπτά
τότε
μαύρο σκοτάδι
θα σου κυκλώσει το είναι.
Αδηφάγα η γη
πεινασμένα σκουλήκια
θ’ αλλοτριώνουν το ταπεινό σου σαρκίο.
Αν, ευτυχώς, στο νερό ξεψυχήσεις
παυγιδευμένο στα φύκια σκαρί
προκαλείς τα θεριά του πελάγου.
Δάκτυλα άσαρκα, κουφάρι λιωμένο
θα πλανάσαι στην αιώνια ταλάντωση
στο υπερπέραν αποζητώντας γαλήνη.
Ψυχή μου και σώμα
πάντα ενιαία σας είχα
ευχή και κατάρα αφήνω
στην πυρά παραδώστε τα
κάψτε, κάψτε με!
Να μην πια τη φοβούμαι
στους ανέμους σκορπίστε την τέφρα!
Τη μέρα που τη στάχτη μου σκορπούσαν
τυφώνας σύρθηκε
την άρπαξε στα ύψη.
"Συ, άφησε τη γείωση για τρίτους"
μου σφύριζε ο Αίολος.
"Θα ξεπνοήσεις"
"Θα σωριαστώ"
του εμπιστευόμουν
και κείνος
της λαχτάρας συνεργός
με μιας δόρυ καρφώνει
διαπερνάει της γης την ατμόσφαιρα
στο σύμπαν αστερόεσσα μ’ ορίζει
χιλιάδες μύρια
τα "λάμδα"
να εκπέμπω τ’ ουρανού.

Από το "Πορφυρό μενεξελί"

Φωτεινή Αζαμοπούλου, 'Ορκοι καταπατημένοι

Όρκε, κάθε αόρατη και άναστρη σελήνη
όρκε, σ’ αποζητώ
η γλύκα της μεσονυχτιάς να μη με συνεπάρει.
Τις έγνοιες ανασπώ μια μια απ’ του μυαλού την κόχη.
Κάτι φορές, στα άναρχα μυστήρια
σκέψεις σαθρές λαξεύονται
αβίαστη υψώνεται σοφία.
Τότε, δυο μαύρα μάτια κρύσταλλα
μου αλυσοδένουν τους καρπούς
και τα μαλλιά μού στρίβουν, να πονέσω.
Ορκίζομαι -όντας θνητός- ορκίζομαι
να θυσιάζω την κρυφή μου επιθυμία.
Να ’χω καρδιά λαοφιλή κι ολούθε να χωράει
να ’ναι αγνή και τους εχθρούς να συγχωρεί
να συμπονά τους φίλους της.
Να ’χω εκφορά καλόγλωσση
το φως να υπηρετώ και την αλήθεια.
Μα! σε νύχτα αστερόεσσα και ρότα της πανσέληνος
επιδρομέας, ευάλωτος ο εαυτός μου

Ενδεικτικά μερικοί από τους τίτλους βιβλίων της ποιήτριας

Η Φωτεινή Αζαμοπούλου γεννήθηκε στο Σαμικό Ολυμπίας και έζησε εκεί ως τα δεκαεννιά της χρόνια που έφυγε για την Αθήνα. Η λογοτεχνία αποτελεί για εκείνη ένα λυτρωτικό καταφύγιο, όπου τα πάντα μπορούν να πάρουν άρωμα και χρώμα ανά πάσα στιγμή. Βασική της ανάγκη να παρατηρεί τη ζωή, πρόσωπα και τακτικές, γεγονότα και χαρακτήρες... και να πλέκει μύθους. Κάπως έτσι, σκηνοθετώντας, παίζοντας, και προπαντός, ακροβατώντας ανάμεσα στο όραμα και την πεζή καθημερινότητα, μπήκε στην περιπέτεια να καταγράψει ό,τι συσσωρεύτηκε για χρόνια μέσα της και να αποκτήσει το όνειρο υπόσταση.

Από τις εκδόσεις Βεργίνα κυκλοφορούν το μυθιστόρημα: Στην ψυχή μου το άγγιγμά σου, το θεατρικό έργο: Ταχυδρόμος δίχως γράμμα, η ποιητική συλλογή: Τα μυστικά των ευ και η συλλογική ποίηση των τριών Ηλείων: ΗΛΕίασις. Από τις εκδόσεις ΕΞΗ το μυθιστόρημα: Μια στιγμή αρκεί.

ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet (biblionet.gr)

Φωτεινή Αζαμοπούλου, Ασφυκτιώ

Φωτεινή  Αζαμοπούλου

Ασφυκτιώ
σε δίνες δακρύων πνίγομαι.
Στο βωμό της υπόσχεσης
των μεγάλων πολιτικών μας ανδρών
σαν τo ερίφιo θυσίασα, λαέ τη θωριά σου.
Ασφυκτιώ
σε δίνες μάχομαι ιδεών
μες σε σφοδρές πεθυμιές,
του εμείς υπερτερεί το εγώ.
Η ανάγκη ανάθρεψε το πλάνο τους πλάνο
το ευκολόπιστο χέρι μου υπόταξε.
Στην προδοσία τους άρδην βυθίζομαι
απεμπολώ κάθ’ ελπίδα
απ’ τα ρούχα μου λαχταράω να βγω.
Ασφυκτιώ!
Σε πέλαγος πνίγομαι δακρύων
πέλαγος ποθητών
ιδεών ατελέσφορες δίνες.