Γιάννης Αποστολίδης, Στη ράχη του γλάρου, Γράφει η Σταυρούλα Δεκούλου

 

Μια υπέροχη άνοιξη γραφής, με ανθισμένα νοήματα είναι η ποίηση του Γιάννη Αποστολίδη στην ποιητική του συλλογή "Στη ράχη του γλάρου" από τις εκδόσεις Φίλντισι. Νοήματα που ο ποιητής έχει αποστάξει αφού συνέλλεξε όλες τις πληροφορίες που χρειαζόταν από τη ζωή και φιλτράροντάς τις στον χρόνο μας τις προσέφερε σε ένα υπέροχο βιβλίο. 

Όπως οι γλάροι έτσι και ο ποιητής μέσα από τους στίχους του ίπταται και κοιτά από ψηλά χωρίς να τον απορροφούν οι λεπτομέρειες, χωρίς να τον καταπίνει η συνήθεια, χωρίς να τον διαβρώνει η ιδιοτέλεια που έχουν κάποιοι να ξεχωρίζουν. Κοιτά εκ του μακρόθεν και στολίζει το κάδρο με στίχους ψυχής και με αυτούς μας κοινωνά. 

Αυτή 'ναι η αγάπη.

Είναι δυο νούφαρα ανθισμένα στα μάτια σου

και μέσα τους η Άνοιξη. 

Λυρικός και γεμάτος ευαισθησία γράφει ως να συνομιλεί προσωπικά στον κάθε αναγνώστη, ως να μου μαρτυρά κι εγώ να ασπάζομαι τις αλήθειες του δακρυσμένη. Γιατί όσο υμνεί την αγάπη, άλλο τόσο δεν παραβλέπει τον πόνο και το άδικο που ασχημονεί πάνω στους ανθρώπους. 

'Οταν η καρδερίνα κλαίει πιασμένη στην ξόβεργα

δεν είναι που λογίζεται τη λευτεριά της. 

Είναι γιατί το γεράκι παραμονεύει 

κι αυτή δεν πρόλαβε στα μικρά της ακόμη 

το πρώτο τους πέταγμα! 

Ο ποιητής ταξιδεύει στη Σπάρτη, οδοιπορεί στην Τροία, μιλά με τους Αρχαίους τα νοήματα που κάποτε θεμελίωσαν την Ελλάδα. Εισπνέει τον αέρα των νυμφών και των αποσυρμένων τριήρων σκουπίζει τα δάκρυα. Μεστωμένες ιδέες ενδεδυμένοι οι στίχοι του διδάσκουν ενώ γύρω μας όλα γηράσκουν. Κι όμως η ποίηση του Γιάννη Αποστολίδη σαν νιόβγαλτο γλαροπούλι αντικρύζει και πάλι το γαλανό του Αιγαίου και τολμά να βουτά με ορμή στα απύθμενα νερά της ψυχής μας και να επιστρέφει αλώβητος και πάλι στον αφρό έχοντας καταφέρει να μας κοινωνήσει τις ανησυχίες του και την άνοιξη της ψυχής του. 

Να ρουφάς την αγάπη 

όπως την μυρωδιά από ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

ή ένα άσπρο γιασεμί,

να ταξιδεύεις μαζί της 

σαν να 'σουνα στη ράχη ενός ολόλευκου γλάρου,

που ξέρει να ισορροπεί

πάνω στα κύματα. 

Έκλεισα το βιβλίο ευγνώμων. 

Μετά τιμής,

Σταυρούλα Δεκούλου,

Ποιήτρια - Λογοτέχνις,

Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Ημερολόγιο Οκτωβρίου 2023 - Δώρο του Τέχνης τόπος

 Το Τέχνης τόπος χαιρετίζει το φθινόπωρο με ένα ακόμα εκτυπώσιμο ημερολόγιο, του μηνός Οκτωβρίου και σας ευχαριστεί για το ταξίδι που συνεχίζετε μαζί του. 

Στον μήνα Οκτώβριο φιλοξενείται το ποίημα " Αφίσα" του Γιάννη Αποστολίδη που συγκέντρωσε τις περισσότερες θεάσεις.

Αφίσα

Τ’ άλογα χλιμιντρίζουν στο ιπποφορβείο
ένα παιδί σέρνει νωχελικά τα δύο για πότισμα.
Δυο κυράδες,
μαυρομάτες και μαυρομαλλούσες,
συζητούν για τη διαμόρφωση της αυλής.
Ένα παιδάκι καθισμένο στην καρέκλα
βλέπει τη θάλασσα.
Οι σύμβουλοι συνεδριάζουν φωναχτά (ν’ ακούγονται
απ’ τις κυρίες της αυλής).
Οι αμαζόνες φτάνουν
καβάλα στα γυαλιστερά τους αυτοκίνητα.

Κι Εσύ,
που κλαις κρατώντας το νεκρό σου αγόρι,
στη πλατεία,
θα πουληθείς σ’ αφίσες στα πανεπιστήμια.

Γιάννης Αποστολίδης

Παρακάτω βλέπετε εικόνα του ημερολογίου

Κατεβάστε τον μήνα Οκτώβριο πατώντας

ΕΔΩ

Καλό Φθινόπωρο!

Προσθέστε το e-mail σας,  στο Τέχνης τόπος για να λαμβάνετε τα newsletter του site

Σχεδιασμός - υλοποίηση : Σταυρούλα Δεκούλου

Γιάννης Αποστολίδης, Αφίσα

Τ’ άλογα χλιμιντρίζουν στο ιπποφορβείο
ένα παιδί σέρνει νωχελικά τα δύο για πότισμα.
Δυο κυράδες,
μαυρομάτες και μαυρομαλλούσες,
συζητούν για τη διαμόρφωση της αυλής.
Ένα παιδάκι καθισμένο στην καρέκλα
βλέπει τη θάλασσα.
Οι σύμβουλοι συνεδριάζουν φωναχτά (ν’ ακούγονται
απ’ τις κυρίες της αυλής).
Οι αμαζόνες φτάνουν
καβάλα στα γυαλιστερά τους αυτοκίνητα.

Κι Εσύ,
που κλαις κρατώντας το νεκρό σου αγόρι,
στη πλατεία,
θα πουληθείς σ’ αφίσες στα πανεπιστήμια.

       

Η ποίηση του Γιάννη Αποστολίδη συνδυάζει προσόντα που σπάνια συνυπάρχουν. Απλότητα, αγνότητα θα έλεγα κυριαρχούν στην πρώτη εντύπωση που δημιουργεί το ποίημα· συγχρόνως, το διαβάζεις και συνειδητοποιείς ότι χειρίζεται τις πιο δύσκολες καταστάσεις ιστορικές, γεωγραφικές, ακόμη και ψυχολογικές.

Και βέβαια, μια ακόμη αλήθεια φανερώνεται όσο διαβάζεις την πολυπρόσωπη αυτή ποίηση: την γνώση της ιστορίας της γνώσης έως βαθειά στο παρελθόν της, όταν οι άνθρωποι τολμούσαν να διακινδυνεύσουν για να σώσουν ιδέες και ιδανικά, που κυριαρχούσαν μέσα τους.

Μια τέτοια ποίηση ίσως να 'χει και ιαματικές διαστάσεις. (Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Γιάννης Αποστολίδης γεννήθηκε στο Κιλκίς από γονείς που κατάγονταν από τα Καστανοχώρια της Καστοριάς. Είχε την τύχη να φοιτήσει σε Δημοτικό σχολείο που είχε μεγάλη βιβλιοθήκη και η ανάγνωση βιβλίων έγινε καθημερινή του συνήθεια. Στο Γυμνάσιο και Λύκειο η συντροφιά με μεγαλύτερους φίλους τού άνοιξε δρόμους στη μελέτη μεγάλων συγγραφέων και ποιητών και σε ακούσματα μουσικά που μαζί με τον εφηβικό έρωτα οδήγησαν το χέρι του να γράφει στίχους, στην αρχή δεκαπεντασύλλαβους, μετά ομοιοκαταληξία και, χωρίς να το επιδιώξει, ελεύθερο στίχο. Τελείωσε το Λύκειο στο Κιλκίς και σπούδασε Μαθηματικά στο Α.Π.Θ. Δούλεψε σε δικά του Φροντιστήρια, στην ιδιωτική εκπαίδευση και τέλος διορίστηκε στο δημόσιο, απ' όπου αποχώρησε το 2012. Ασχολείται με την μεγάλη του αγάπη, την ποίηση. Κυκλοφορούν οι ποιητικές συλλογές του Δεξίλεω και Χρόνια Περισυλλογής

ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet (biblionet.gr)

Γιάννης Αποστολίδης, Ποίηση

Δεξίλεω

Βλέπω την αγωνία των δυνάμεων της συνοχής
στην έκρηξη των βράχων
όπου τους δυναμίτες βάζει ο Λαφαγίετ,
ο Μάρα, ο Δαντών κι ο Ροβεσπιέρ.
Και προτομές ηρώων και στρατηγών σε πλατείες
να βομβαρδίσουνε τους πυρήνες που περιμένουν,
με τρόμο, την ώρα της εξαφάνισης.
Και τότε, την σφραγίδα την Εβδόμη ν’ ανοίγει
ο φοβερός Άγγελος της Αποκάλυψης
-με τα παράσημα και τα σειρήτια-
κι ο άνθρωπος τρέχοντας απελπισμένος
πέρασμα να μη βρίσκει
ανάμεσο σε Γη και θάλασσα κι ουρανό.
Τότε, βλέποντας οι επιτήδειοι
το δέος των μελλοθανάτων,
σε γλύπτες επιτύμβιους αναθέτουν.

Δεξίλεω,
που με θλιμμένο πρόσωπο το θάνατο σκορπίζεις
στον ικέτη σου που διατάχτηκε να πεθάνει,
στην ανεμίζουσα χλόη, θα ‘θελες καθισμένοι
να μιλήσετε για φυσικά και μεταφυσικά,
ρουφώντας την αλμύρα της θάλασσας
και τον άνεμο τραγουδώντας
στο θρόισμα των φύλλων της λεύκας
γι’ αυτά τέλος πάντων
που κάποτε τα λέγανε άλογα.

       

Η ποίηση του Γιάννη Αποστολίδη συνδυάζει προσόντα που σπάνια συνυπάρχουν. Απλότητα, αγνότητα θα έλεγα κυριαρχούν στην πρώτη εντύπωση που δημιουργεί το ποίημα· συγχρόνως, το διαβάζεις και συνειδητοποιείς ότι χειρίζεται τις πιο δύσκολες καταστάσεις ιστορικές, γεωγραφικές, ακόμη και ψυχολογικές.

Και βέβαια, μια ακόμη αλήθεια φανερώνεται όσο διαβάζεις την πολυπρόσωπη αυτή ποίηση: την γνώση της ιστορίας της γνώσης έως βαθειά στο παρελθόν της, όταν οι άνθρωποι τολμούσαν να διακινδυνεύσουν για να σώσουν ιδέες και ιδανικά, που κυριαρχούσαν μέσα τους.

Μια τέτοια ποίηση ίσως να 'χει και ιαματικές διαστάσεις. (Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Γιάννης Αποστολίδης γεννήθηκε στο Κιλκίς από γονείς που κατάγονταν από τα Καστανοχώρια της Καστοριάς. Είχε την τύχη να φοιτήσει σε Δημοτικό σχολείο που είχε μεγάλη βιβλιοθήκη και η ανάγνωση βιβλίων έγινε καθημερινή του συνήθεια. Στο Γυμνάσιο και Λύκειο η συντροφιά με μεγαλύτερους φίλους τού άνοιξε δρόμους στη μελέτη μεγάλων συγγραφέων και ποιητών και σε ακούσματα μουσικά που μαζί με τον εφηβικό έρωτα οδήγησαν το χέρι του να γράφει στίχους, στην αρχή δεκαπεντασύλλαβους, μετά ομοιοκαταληξία και, χωρίς να το επιδιώξει, ελεύθερο στίχο. Τελείωσε το Λύκειο στο Κιλκίς και σπούδασε Μαθηματικά στο Α.Π.Θ. Δούλεψε σε δικά του Φροντιστήρια, στην ιδιωτική εκπαίδευση και τέλος διορίστηκε στο δημόσιο, απ' όπου αποχώρησε το 2012. Ασχολείται με την μεγάλη του αγάπη, την ποίηση. Κυκλοφορούν οι ποιητικές συλλογές του Δεξίλεω και Χρόνια Περισυλλογής

ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet (biblionet.gr)

Επιμέλεια: Σταυρούλα Δεκούλου