Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου - Εκδόσεις Βεργίνα

Ο εκδοτικός οίκος Βεργίνα, γιορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα για το βιβλίο οργάνωσε μια λογοτεχνική γιορτή στη στοά έξω από το βιβλιοπωλείο του οίκου, με καθίσματα, πλούσια εδέσματα και καλεσμένους πολλούς συνεργάτες και φίλους του εκδοτικού οίκου. 

Κεντρικό πρόσωπο της εκδήλωσης η επί χρόνια συνεργάτης του εκδοτικού οίκου

Παναγιώτα Χριστοπούλου Ζαλώνη. 

Οι παριστάμενοι λογοτέχνες διάβασαν αποσπάσματα από τα βιβλία τους, 

αλλά και από τα βιβλία των ομότεχνών τους. 

Η 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας που «έφυγαν» την ίδια ημέρα (23 Απριλίου 1616) από τη ζωή, τους Ουίλιαμ Σαίξπηρ και Μιγκέλ ντε Θερβάντες.

Ξεκινώντας από το 2016, η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου καθιέρωσε και στην Ελλάδα την 23η Απριλίου ως Ημέρα Βιβλίου, με κεντρικό μήνυμα «διαβάζω & αλλάζω».

Από τις βραχογραφίες και τις «Δέκα εντολές» στους πάπυρους και τις περγαμηνές και τα Ιερά Ευαγγέλια. Κι από τις μαρμάρινες πλάκες με τις σκαλιστές επιγραφές στις δερματόδετες εκδόσεις, τις εγκυκλοπαίδειες, τα μυθιστορήματα και τις ποιητικές συλλογές, τα λευκώματα, τα ημερολόγια, τα παραμύθια και πόσα αλήθεια ακόμα…

Συγγραφείς, γραφίστες, εκδότες, τυπογράφοι, επιμελητές, βιβλιοπώλες

Είμαστε όλοι μια μικρή μεγάλη κοινωνία, μια παράξενη οικογένεια που όλοι μαζί μέσα από εύκολες ή δύσκολες διαδικασίες συνεργαζόμαστε για να κρατήσει ο αναγνώστης ένα βιβλίο στο χέρι του, να χαϊδέψει το εξώφυλλο και να μυρίσει το φρεσκοτυπωμένο χαρτί.

Το ραντεβού μας ανανεώθηκε για την 23η Απριλίου της επόμενης χρονιάς!

Μενέλαος Μαρκιανός, #επιλογές γραφής#

Έμαθα ότι κάθε μέρα μπορεί να αλλάξει.
Έμαθα ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο και δύσκολο από το να εμπιστεύεσαι κάποιον.
Έμαθα να δέχομαι τις απογοητεύσεις ή σε κάθε περίπτωση να μην τους δίνω πολύ βάρος.
Έμαθα να προχωράω ακόμα και όταν το μόνο άτομο που θέλεις να μιλήσεις είναι το ίδιο άτομο που σε πλήγωσε.
Έμαθα ότι πολλοί άνθρωποι δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτό.
Έμαθα ότι όσο περισσότερα δίνεις τόσο λιγότερα παίρνεις.
Αγνοώντας γεγονότα δεν θα αλλάξει τα γεγονότα.
Ότι τα κενά δεν μπορούν πάντα να καλυφθούν. Ότι τα μεγάλα πράγματα φαίνονται από τα μικρά πράγματα.
Ο τροχός γυρίζει, αλλά όταν δεν σε νοιάζει πια.

Όταν συναντήθηκαν η Αγάπη και ο Έρωτας , η Αγάπη τον αγκάλιασε μα εκείνος τραβήχτηκε μακριά της.
«Άσε με να σε μάθω να αγαπάς» , του είπε τρυφερά.
«Θα χάσω το πάθος μου» , της απάντησε.
«Δεν θα το χάσεις. Θα γίνει πιο βαθύ , πιο ουσιαστικό , πιο αληθινό».
«Δεν θέλω να πάψω να είμαι πολεμιστής».
«Πάντα θα είσαι αλλά θα πολεμάς για πιο όμορφα πράγματα. Δεν θα πολεμάς για την υποταγή αλλά για το “ακούμπισμα” και θα είναι αυτή η πιο μεγάλη σου νίκη.
Η νίκη των δύο που γίνονται Ένα».
«Θα χάσω το όνομά μου , την φήμη μου , θα γίνω θνητός».
«Τότε είναι που θα κερδίσεις την απόλυτη Δόξα και Αθανασία.
Όποιος δεν περάσει από το ανθρώπινο δύσκολα φτάνει στο θεϊκό».
Κι ο Έρωτας πήγε κοντά της και την άφησε να τον αγκαλιάσει.

Βραβείο Βιβλίου 2024 για τον Πάνο Κουμπούρα από το περιοδικό Κελαινώ

 

Το Κελαινώ γιόρτασε σήμερα την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου με ομιλίες και βραβεύσεις στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών . Η αγαπημένη Πρόεδρος του Ομίλου Ξάστερον και εκδότρια του Κελαινώ, κορυφαία λογοτέχνιδα κυρία Παναγιώτα Ζαλώνη, έκανε αφιέρωμα στον αείμνηστο θεατράνθρωπο και συγγραφέα Θανάση Αγγέλου και παρέδωσε τα βραβεία για τα βιβλία των 3 τελευταίων ετών. Στον φιλόλογο λογοτέχνη Παναγιώτη Κουμπούρα απονεμήθηκε Βραβείο για το βιβλίο του Δοξάρι Ψυχής Μπαλάντες -Σονέτα - Ωδές από τις Εκδόσεις Ηδύφωνο.

     

Μπαλάντα αναστάσιμης ελπίδας

Αδέλφια , μες στο ηλιόβροχο γεννοβολά το χώμα
κι ο σπόρος απ’ το φύτρο του στα χέρια μας καρπός.
Αρκούν μπόρες και χάλαζες να νεκρωθεί το σώμα;
Το δέντρο κι αν πληγώθηκε μπολιάζεται ο βλαστός.

Σαν άνθρωπος σταυρώθηκε ο ίδιος ο θεός,
μα η αγκαλιά της Παναγιάς δε μνήσκει της μονάχη,
η χαρμολύπη ανάσταση και νίκη του φωτός.
Ο κόσμος σταροχώραφο και η ψυχή μας στάχυ.

Ποτές της άχαρη η ζωή , έχει ροδιού το χρώμα
φλέβες με κόκκους άλικους της μάνας γης παλμός.
Στην κορυφή αναπτέρωμα του νου λαμπρό αέτωμα
της χρυσαλλίδας έξοδος λεύτερος ουρανός.

Στ’ ανεμοβόρι θλίβεται κι ο βράχος ο σκληρός,
έρωτας μπάτης στην καρδιά κι η πλάση ευθύς ζεστάθη.
Τ’ αγέρι σπέρνει αντοχές , κάμπος ευωδιαστός:
ο κόσμος σταροχώραφο και η ψυχή μας στάχυ.

Φύση , κοιλάδα εύφορη , σαν πόσα γλέντια ακόμα
στο πανηγύρι του Άϊ – Λιός των νιάτων μας χορός;
Το γιοματάρι ολόγιομο ρέει ευωχία , άρωμα
υγειάς , με πίστη ακλόνητη αλύγιστος λαός.

Θάλλουν τα πλατανόφυλλα , δροσιάς ανασασμός,
πευκοβελόνες κέντησαν της βιοπάλης μάχη.
Πήγασος δρέπει χίμαιρες , στ’ αλώνι θερισμός:
ο κόσμος σταροχώραφο και η ψυχή μας στάχυ.

Σοφή πατρίδα , ελπίδα μου , ικέτης νοσταλγός,
δέξου κι εμέ στις ρίζες σου , βίγλα στο καταράχι:
η αγάπη θέριεψε . – Ανέστη ο Λόγος . – Αληθώς!
Ο κόσμος σταροχώραφο και η ψυχή μας στάχυ.


Παναγιώτης Κουμπούρας