"Το ρόλο μας τον διαλέξαμε οι ίδιοι εμείς – την πρώτη μέρα που διστάσαμε να πάρουμε μια απόφαση ή που σταθήκαμε εύκολοι σε μιαν αναβολή. Όλα όσα αρνηθήκαμε – αυτό είναι το πεπρωμένο μας." Τάσος Λειβαδίτης, "Αλλά κάτεχε ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα ‘χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο." Οδυσσέας Ελύτης, "Κανένας δεν έχει δικαίωμα να εξουσιάζει τα μάτια μου, το στόμα μου, τα χέρια μου, τούτα τα πόδια μου που πατάνε τη γης" Γιάννης Ρίτσος, "Σ’ αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται." Γιώργος Σεφέρης

Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2024

Ο Μιχάλης Γριβέας και η αντιπολεμική "ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ" του στην εκδήλωση της Π.Ε.Λ. για την ΕΙΡΗΝΗ στο 52ο Φεστιβάλ βιβλίου

 

«ΑΝΘΡΩΠΟΚΡΑΤΟΡΙΑ»

Απόσπασμα από το βιβλίο του ΜΙΧΑΛΗ ΓΡΙΒΕΑ

«Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ»

(εκδόσεις Αγγελάκη)

που διάβασε ο ίδιος στην εκδήλωση της  Π.Ε.Λ. 

(Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών)

στην κεντρική σκηνή του

52ου Φεστιβάλ βιβλίου

στο Πεδίο Άρεως, στις 13/9/2024.

 

«Ασθμαίνοντας από δέος, εκλιπαρώντας μια μοιρασιά στους φόβους μου, φώναξα ξανά και ξανά στον Ινδιάνο φίλο μου:

«Ακούς, γέρο Ινδιάνε;

Ακούς πως η προφητεία της Ατλαντίδας μπορεί να προβλέπει έναν πόλεμο Η.Π.Α. – Ρωσίας στην εποχή μας;

Ακούς, Ινδιάνε, ότι ένας τέτοιος πόλεμος θα καταλήξει σε πυρηνικό ολοκαύτωμα πάσης της ανθρωπότητας;

Το ακούς;»

Κανείς δεν απάντησε!

Η φριχτή υποψία πως πράγματι ένας τέτοιος πόλεμος ανάμεσα στις υπερδυνάμεις μπορεί να είναι προ των πυλών κάρφωσε τις ρίζες της στη φαιά μου ουσία. Μήπως η προφητεία του Πλάτωνα δεν ήταν παρά μια δυσοίωνη μαντεία για το τέλος της ανθρωπότητας; Μήπως μάλιστα αυτή αφορούσε ακριβώς τη δική μας εποχή;

Όμως ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος δεν ήταν Νοστράδαμος… Δεν μπορεί να μας κληροδότησε μια εσχατολογική προφητεία.

Αντίθετα, στον Πλάτωνα ταιριάζει να μας παρέδωσε έναν προειδοποιητικό χρησμό. Έναν χρησμό ελεύθερης βούλησης. Μια φιλοσοφική ανάλυση που μας επιτρέπει να επιλέξουμε πώς θα χειριστούμε τις εξελίξεις. Μια σοφία που θέλει να μας αποτρέψει από την αυτοκαταστροφή και να ανοίξει δρόμους για μια διαφορετική πορεία της ανθρωπότητας στο μέλλον, το δικό μας μέλλον!

Μας προφητεύει την αναπόφευκτη κατάρρευση της παντοκρατορίας, και μας αποτρέπει να γίνει αυτό από «Ιζνογκούντ» που θέλουν να γίνουν «Χαλίφηδες» στη θέση του «Χαλίφη» χρησιμοποιώντας τα ίδια βίαια μέσα με αυτόν.

Αφήνει στη δική μας εποχή την κυοφορία του καινούργιου. Την έξοδο από την περίοδο των αυτοκρατοριών, αποικιοκρατιών, επεκτατισμών και παντοκρατοριών με τη γέννηση μιας άλλης οικουμενικότητας!

Και ποια είναι η έξοδος από αυτό το αδιέξοδο, αν δεν θέλουμε αυτή να ταυτιστεί με το τέλος του είδους μας;

Είναι μια ιδεολογική επανάσταση! Μια ειρηνική, πολιτισμική, κοινωνική, πνευματική αναγέννηση. Μια αντίσταση, χωρίς βία και βαρβαρότητα, στην κοσμοκρατορία.

Είναι ένα καινούργιο, ένα τεράστιο, κύμα ιδεών που θα ενώσει τους ανθρώπους ενάντια σε κάθε διαχωρισμό, εθνικό, φυλετικό, θρησκευτικό, σεξουαλικό, γεωγραφικό, πολιτισμικό.

Ένα κύμα που θα αγκαλιάσει ισότιμα όλες τις διαφορετικότητες, που θα αρνηθεί τον πόλεμο, τη βία, τη βαρβαρότητα, τον καταναγκασμό.

Ένα παγκόσμιο σύστημα συμβίωσης, ισοτιμίας, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης.

Μια νέα ενοποίηση του ανθρώπου με τη φύση, τα πλάσματα και τα δημιουργήματά της. Ένα παγκόσμιο ειρηνικό τσουνάμι ελευθερίας, δημοκρατίας, πολιτισμού, οικολογίας.

Μια «ανθρωποκρατορία»!

Συνεπαρμένος φώναξα για τελευταία φορά στον γέρο Ταντ:

«Ακούς, γέρο Ινδιάνε;

Ακούς ότι οι Η.Π.Α. δεν θα πέσουν με πόλεμο;

Ακούς, Ινδιάνε, ότι η πτώση των παντοκρατοριών μπορεί να γίνει μόνο με μια νέα, ειρηνική, οικουμενική επανάσταση, την ανθρωποκρατορία;

Το ακούς;»

Κανείς δεν απάντησε!»


     


Διαβάστε όσα το Τέχνης τόπος και η Σταυρούλα Δεκούλου έγραψαν για το βιβλίο του Μιχάλη Γριβέα σε παλαιότερη ανάρτηση ΕΔΩ



Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2024

Άννα Φιλιώτου, "Στον Αστερισμό της Μαρίας"




Οι ποιητικές βιογραφίες θα έπρεπε να γράφονται από δημιουργούς που ο εγωισμός και η πείνα για λογοτεχνική διάκριση έχει καταλαγιάσει μέσα τους. Μόνο τότε μπορεί πραγματικά ο ποιητής να σκύψει πάνω από τις στιγμές της προσωπικότητας που θέλει να αποτυπώσει.

H Άννα Φιλιώτου είναι μια χορτάτη, μια κατασταλαγμένη λογοτέχνιδα που σκοπός της είναι το μοίρασμα, η κοινωνία του λόγου και της σκέψης της, χωρίς προσπάθεια εντυπωσιασμού ή την ανασφάλεια της αποδοχής. Υπηρετεί τον λόγο και την έκφραση όπως ακριβώς υπηρέτησε την επιστήμη της και τη γνώση στη έδρα της στο πανεπιστήμιο.

Η βαθιά της αγάπη για τη Μαρία Κάλλας την οδήγησε να κωδικοποιήσει στιγμές, φωτογραφίες και συμβάντα της ζωής της μεγάλης Divina σε στίχους και να μας μεταφέρει ποιητικά στα μεγάλα και μικρά συμβάντα της ζωής της. Εισχωρεί στις ανησυχίες της και τους προβληματισμούς της. Λαμπρύνει τις στιγμές της δικαίωσης και της αναγνώρισης και αγκαλιάζει με θέρμη τις στιγμές της αγάπης.

Ο δισταγμός και ο φόβος, αλλά και το πείσμα και η δικαίωση της Κάλλας γίνονται στίχοι και η Άννα Φιλιώτου χτίζει ένα ποιητικό βασίλειο στο οποίο χρήζει Βασίλισσα τη μεγάλη δημιουργό.


Θεά της όπερας

Ανέβαινα στις πιο μεγάλες σκηνές…

Γύρω μου έβλεπα

θολά άγνωστα πρόσωπα,

ένα πλήθος

χωρίς διαχωριστικές γραμμές.

Η μυωπία βασανιστική

αφάνιζε τις μορφές…

Αμέτρητοι οι συγκεντρωμένοι…

Αυτό δεν ήταν παράσταση.

Ήταν μυσταγωγία,

με οπαδούς μυημένους

σε άγραφα τελετουργικά.

Τους ένιωθα

να κρατάνε τις ανάσες τους

και καμιά φορά τα δάκρυά τους…

«Πόσο ωραία είσαι», μου ψιθύριζαν.

Κι αναρωτιόμουν:

Πώς εγώ,

η άσκημη και χοντρή πριμαντόνα

με τα απαίσια γυαλιά

είχα καταφέρει να υπερνικήσω

τις ιδιοτροπίες της φύσης;

Είχα υποτάξει το σώμα μου.

Είχα επιβληθεί στις ανθρώπινες αδυναμίες μου!

Είχα ελέγξει κάθε σημείο των φωνητικών μου χορδών!

Είχα δαμάσει το βλέμμα μου.

Είχα γίνει –επιτέλους- η Μαρία!

Μια Ελληνίδα θεά!

Η θεά της Όπερας!


Οι συναντήσεις με πρόσωπα που άλλαξαν και επηρέασαν τη ζωή της Κάλλας δεν λείπουν από το ποιητικό άγγιγμα της λογοτέχνιδας. Ποιητικοί διάλογοι μας φέρνουν μάρτυρες και παρατηρητές την ώρα που εκείνοι συνομιλεί με τους σημαντικούς και τους αγαπημένους της.

Αγαπητοί συνοδοιπόροι και συνταξιδιώτες στον χρόνο, όπως και οι ίδιοι θα διαπιστώσετε διαβάζοντας την ποιητική συλλογή «Στον Αστερισμό της Μαρίας», η ποιήτρια Άννα Φιλιώτου για πολλούς μήνες έλυνε την μεταξωτή κλωστή των πενταγράμμων κάθε τετραδίου και κάθε παρτιτούρας που βρέθηκε σιμά της. Μάζεψε χιλιόμετρα ολόκληρα από αυτό το μαγικό νήμα και με περίσσεια υπομονή έπλεξε μια τεράστια γέφυρα ψηλά στον ουρανό, πέρα από τα στενά περιθώρια του τόπου και του χρόνου. Εκεί ψηλά μας οδηγεί διαβάζοντας το ποιοτικό της αυτό πόνημα και μέσα από τη μαγεία της γραφής της και την αγάπη της για τη Μαρία Κάλλας, η Divina κατέρχεται και περπατά ανάμεσα μας και δημιουργεί και αγαπά και κλαίει και χάνεται…

«Εμείς, οι μούσες των αιθέρων

σε υποδεχόμαστε με ιαχές επουράνιες,

όπως σου αρμόζει.

Το στερέωμα μας

είναι μικρό,

χρειάζονται χιλιάδες ουρανοί για να χωρέσεις».


Για τούτο το οδοιπορικό στη μαγεία και τη μουσική όλοι εμείς, οι αναγνώστες της γραφής σου, αγαπημένη μας ποιήτρια Άννα Φιλιώτου, θερμά σε ευχαριστούμε.


Μετά τιμής, 
Σταυρούλα Δεκούλου

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

Φωτεινή Αζαμοπούλου - Πορφυρό Μενεξελί, γράφει η Σταυρούλα Δεκούλου

 

Φωτεινή Αζαμοπούλου - Πορφυρό Μενεξελί

Εκδόσεις Βεργίνα

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

 

Αν και στα μισά του Ιούλη από το πρωί ένα δροσερό ανοιξιάτικο αεράκι φλερτάρει με την πένα μου. Προσπαθώ να γράψω κι αντί για το μπλε της μελάνης πάνω στο χαρτί εμφανίζονται κόκκινες και μαβιές πιτσιλιές. Παρατηρώ να βλασταίνουν μικρές πόες που πριν προχωρήσω στην παρακάτω γραμμή έχουν κιόλας ωριμάσει και τις βλέπω καθαρά πια πως είναι ολόδροσοι μενεξέδες που με κοιτούν κατάματα και μαρτυρούν όλα όσα η Φωτεινή Αζαμοπούλου τους ψιθύρισε πριν τους φυτέψει στην τελευταία της ποιητική συλλογή,  «Πορφυρό Μενεξελί» των εκδόσεων Βεργίνα, Φεβρουάριος 2024.

Δεν δίστασε ούτε βαρέθηκε η δημιουργός να ξεχορταριάσει τη χέρσα γη της λογοτεχνίας,  που όλο και πληθαίνει πια γύρω μας κι ας επιμένουμε εμείς να καμαρώνουμε σαν να θωρούμε τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας. Αφράτεψε το χώμα της γραφής και της σκέψης και μέσα τους φύτεψε σπόρους από πάντα αγαπημένους και διαλεχτούς μα τόσο σπάνιους στην εποχή μας, την επίπλαστη.

Η γράφουσα φορά κατάσαρκα την αυτογνωσία και τη φιλαλήθεια και ξεγυμνώνει τα αδύναμα και σαθρά σημεία του σήμερα. Στιγματίζει την έλλειψη της ανθρώπινης επαφής και της ελεύθερης βούλησης, την απομόνωση,  τον εγωκεντρισμό και τη μικροπρέπεια που στις μέρες μας έχουν απογειωθεί μιας και οι ιθύνοντες κρυμμένοι πίσω από μάσκες και οθόνες αποτινάζουν από πάνω τους και το τελευταίο ίχνος ντροπής και αυτοκηρύσσονται αέναοι.

Η Φωτεινή Αζαμοπούλου στο «Πορφυρό μενεξελί» μας προσφέρει μια ποίηση αληθινή και ανθρώπινη, γεμάτη από καταθέσεις ψυχής και μαρτυρίες τους κόσμου. Με γλώσσα απλή, όπως των μεγάλων και ξακουστών μας ποιητών συντάσσει με αγάπη και ταπεινότητα τους στίχους της και μας κοινωνά την ποίησή της. Δεν χρειάζεται να προστρέξεις σε λεξικά για να καταλάβεις την πνοή της γράφουσας, μιλά κατευθείαν στην ψυχή σου και συναντά τις δικές ανησυχίες και σκέψεις.

Κι αυτό κάνει τη γραφή της ποιήτριας αθάνατη στη συνείδηση και την σκέψη όποιου τη διαβάσει.

Καλοδιάβατο, αγαπημένη μου Φωτεινή το πόνημά σου. Σε ευχαριστώ για το υπέροχο ταξίδι στης ψυχής και της συνείδησης τα εσώτερα.

 


Πατήστε πάνω στην εικόνα για να οδηγηθείτε στο site της Βεργίνας
και να πληροφορηθείτε πώς μπορείτε να προμηθευτείτε την ποιητική συλλογή.